spiral-shell-steiken

صدف مارپیچی آن قدر اغوا کننده است که در لحظه‌ای گمان می‌کنیم که عکس حاصل، نتیجه دقت‌های نور‌پردازی، شفافیت‌های عالی و ثبت جزییات دنیای دیجیتال امروز است، و این باور را که عکس درست ۹۲ سال پیش ثبت شده، ذهنمان را‌‌ رها نمی‌کند.
مجموعه‌ای غنی از نور، فرم، سایه روشن، هارمونی، خطوط و البته بیش از همه این‌ها: بینش.
بینشی که در نیمه اول قرن بیستم به توسعه زیبایی‌شناسی و هویت مستقل عکاسی از نقاشی انجامید و دامنه‌های تفکر را در این حوزه گسترش بخشید.
پذیرش نمای کلوزآپ در قیاس با نماهای بسیار باز از طبیعت که بی‌پروا شکوه موضوع را به نمایش می‌گذاشتند امری چالش برانگیز در این دوره بود.
ادوارد استیکن همیشه برایم جایگاهی ویژه داشته است. او را روی بلند‌ترین طاقچه ذهنم قرار داده‌ام و اطرافش را با هیچ نام و اثر دیگری پر نکرده‌ام. به زعم من تماشای کارهای استیکن کافی است تا آدم به تمامی عاشق عکاسی شود.
اثر استیکن جدا از همه ارزش‌های ویژوالش، در حد فاصل گذر از پیکتوریالیسم به عکاسی استریت(۱) ایستاده است. تلاش ستودنی او برای ثبت جزییات فراوان به کمک نور‌پردازی، ایجاد سایه روشن‌های قوی در اثر و مهم‌تر از همه این‌ها معناگریزی و ایجاد برداشت‌های آنی جدید نسبت به اشیا، همه و همه از هدف‌ها و آرمان‌هایی است که عکاسان استریت، یک دهه پس از ثبت این عکس به آن دست یازیدند.
عکس فوق حاصل همکاری آگوست رودین مجسمه ساز فرانسوی با ادوارد استیکن است. در سال‌های پس از جنگ جهانی اول زمانی که استیکن در باغچه کوچکش در والنگیس (شهر کوچکی در شمال فرانسه) به کار نقاشی، عکاسی و باغبانی مشغول بود رودین پیشنهاد می‌کند که با عکس‌ها می‌توان هارمونی‌ها و خطوط ریز نهفته در طبیعت را به نمایش گذاشت و از این طریق مخاطب را به هارمونی‌های نهان دعوت کرد.
این پیشنهاد موجب توجه استیکن به نظم هندسی طبیعت، بوته‌ها، دوره‌های رشد گیاهان و درختان می‌شود و او می‌کوشد از این موضوعات عکس‌های متعددی را در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۷ عکاسی کند.
صدف مارپیچی یکی از این عکس‌ها است.

——————————————————————————————————————————————————————–
پی نوشتها:

(۱):Straight Photography: به نام های عکاسی صریح، عکاسی سرراست، و عکاسی مستقیم نیز شناخته می شود و جریانی است در توجه به شخصیت مستقل عکاسی در سال 1932

 

—————————————————————————————————————————————————————–

جمعه ۱ آذر ۱۳۹۲