_I6A9390
یادداشت کیارنگ علایی، دبیر جشنواره سراسری خانه دوست در کتاب رسمی این رویداد

جشنواره ها در این سال ها به عادت تکراری عکاسی ایران بدل شده اند و این «تکرار» مواضع متفاوتی را در عکاسان ایجاد کرده است، گروهی جشنواره ها را فعالیتی غیرسودمند می دانند که صرفا برای پر کردن آرشیو سازمان ها و ادارات به کار می آید، معدودی از عکاسان حرفه ای نیز که در این سال ها راه و رسم فروش نجومی و راه یابی عکس هایشان به موزه های عکس دنیا را یاد گرفته اند، جشنواره ها را به کل زیر سوال می برند و این حوزه از فعالیت اجرایی عکاسی را مردود می شمارند، و هر کجا در محفل و حلقه ای می نشینند از عوارض مخرب جشنواره ها سخن می گویند، اگرچه که وقتی به سبقه آن ها نگاه می کنیم ردپای چندین موفقیت، جایزه و درخشش را در جشنواره های داخلی، در دورانی که گمنام بودند، می یابیم! و جالبتر آن که خیلی از آن ها نیز توسط همین جشنواره ها به بدنه عکاسی حرفه ای ایران معرفی شده اند. اما در این میانه، هستند کسانی هم که نفع خود را در حضور یا عدم حضور در ترکیب های داوری، مدیریت های اجرایی، یا برگزیده شدن یا نشدن در یک جشنواره نمی دانند، که قضاوت شان بر اساس منافع شان تغییر صد و هشتاد درجه ای کند، بلکه نگاه شان به صورت منصفانه به برآیند یک جشنواره است.
ساده ترین کار دور از گود ایستادن، دست ها را در جیب فرو بردن و همه چیز را به نفع یک تصور اشتباه، راندن و زیرسوال بردن است. اینکه «چون من نیستم؛ پس همه زیر سوال اند. کار همه می لنگد!» اما چگونه می توان انگیزه ای را که یک جشنواره در مخاطبانش ایجاد می کند نادیده گرفت؟ چه طور می توان شعله ای را که جشنواره می تواند در روح و ذهن یک عکاس ایجاد کند و گاهی حتی مسیر او را عوض کند، نادیده گرفت و در زمانه ای که کمتر جایی پیدا می شود که بودجه اش را صرف برگزاری یک جشنواره ملی – که پر از هزینه و اصطکاک و حوصله است – کند، تلاش معدود موسساتی که در مسیر فرهنگ سازی تصویری گام نهاده اند، نادیده گرفت؟ به این ها اضافه کنید نقشی را که جشنواره ها می توانند در مستندسازی تاریخ و فرهنگ عامه ما داشته باشند: یعنی در زمانه ای که تولید یک مجموعه – بر اساس تمی واحد و متکثر – و برپا کردن نمایشگاه برای عکاس، بسیار دشوار و هزینه بر است، جشنواره به مدد مخاطبان فراوان و سازو کاری که دارد، این امکان را بوجود می آورد که اسناد تاریخی و فرهنگی متعددی از وقایع، روابط اجتماعی، سیره ها، احوالات و تحولات یک کشور در شکلی گسترده نمایش داده شود و برای آینده نیز حفظ و مکتوب شود.
اما ما و خانه دوست: نمی توانم خرسندی ام را از افتخار همکاری با مجموعه ای منظم و دلنشین به نام موسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی کتمان کنم. مجموعه ای که خلاقانه و صمیمی دنبال یک هدف است: کار خوب برای امام رضا -ع- کردن. سهیم بودن در چنین نیتی اصل ماجرا است. نکته دیگر گردآوری مجموعه ای از موضوعی است که بدلیل برخورداری از سویه های درونی و معنوی فراوان، دشواری های عکاسی از آن بسیار زیاد است. مجموعه ای که در گذر سال ها بتواند به اسنادی قابل اتکا برای بازگویی داستان های ظریف و شگفت زیارت و روابط معنوی پنهان در آن بدل شود تا این مفهوم درونی، زیبا و پرشور بتواند معادل های تصویری مناسبی پیدا کند و این داستان زیبای بشری تکثیر گردد.